روز معمار ایرانی نزدیک است و ما معماران مدهوش و غره به ضیافت می رویم. امروز برای نظارت ساختمانی در بافت خیابان تبریز قزوین رفتم. 

کوچه های باریک و پیچ در پیش که زیر چنگال توسعه نا متوازن و به نام نوسازی مدفون می شوند را کنار بگذاریم.

چگونه می توانم اشرافیت بناهای نچسب امروز به خانه های حیاط مرکزی دیروز راببینم و بگویم دست مریزاد؟

چطور می شود ضوابط را تایید کرد در شهری که بخشی از شهروندانش به دلیل توسعه نا متوازن با کوله باری از تاریخ و فرهنگ مدفون می شوند در حصار بناهای قوطی کبریتی چند طبقه ی نچسب؟

 ما مقصریم

 همه ی معماران.

همه ی ما طراحان و مجریان محترم.

و همه ی ما شهرسازان و مهندسینی که لوح کیفیت و لیاقت می دهیم به خودمان.

در مرگ تاریخ و فرهنگ ما مسئولیم نه هیچ مالک و یا سازنده ای حتی!!!

به احترام  مسئولیت زیر پا گذاشته مان در آستانه روز معمار یک دقیقه سکوت!!!