پرواز مریم میرزاخانی بانوی جایزه فیدلز به سرای سپید

انگار قرار بود تا تو بیست سال پس از همدوره ای هایت پرواز کنی
انگار باید بخشی از ناشناخته های هندسه هذلولی ازطریق تو کشف می شد
و
آناهیتا
دختر آفتاب و بانوی آب
از درون تو به عالم هدیه می شد
بانو بودن و مادر بودن حظ بزرگی است
مزیتی است که با افتخار تمام از مرزهای آن گذشتی و دانش را به جهان ما هدیه کردی
40 سالگی یعنی کامل شدن
امیدوارم در سرای سپید فارغ از نظم اقلیدسی و نا اقلیدسی جهان ما غرق در نور باشی و آرامش
حیف که ما هیچ وقت تو را نداشتیم
حیف دنیا که دیگر تو را ندارد

کمیتۀ آموزش ایکوموس ایران برگزار می‌کند:

موسسۀ فرهنگی ایکوموس ایران 
نشست علمی ‌ـ ‌تخصصی | ۸۶

 

 

 

سخنرانی اول:
مستندنگاری، آسیب‌شناسی، و طرح مرمت گبند دوپوستۀ مسجد جامع عباسی اصفهان
همراه نمایش فیلم 

ـ مهندس محمدمهدی کلانتری

 

سخنرانی دوم:
کتیبه‌های خصوصی دوران ساسانی (گورنوشته، وقفی، یادبودی)  

ـ دکتر سیروس نصرالله‌زاده

  

زمان و مکان:
سه‌شنبه ۲۰ تیر ۱۳۹۶، ساعت ۱۵ 
 ۱۷
تالار دکتر شیرازی
تهران خیابان ولی‌عصر، جنوب پارک ساعی، شماره ۲۱۶۹، 
مرکز هنرپژوهی نقش‌جهان 

 

کانال رسمی ایکوموس ایران

https://telegram.me/iranicomosorg

Iranicomos.org

info@iranicomos.org

www.instagram.com/iranicomosorg 

plus.google.com/u/0/117367291634562588635/posts

 

 

 

 

 

  

 

 

یک دقیقه سکوت

روز معمار ایرانی نزدیک است و ما معماران مدهوش و غره به ضیافت می رویم. امروز برای نظارت ساختمانی در بافت خیابان تبریز قزوین رفتم. 

کوچه های باریک و پیچ در پیش که زیر چنگال توسعه نا متوازن و به نام نوسازی مدفون می شوند را کنار بگذاریم.

چگونه می توانم اشرافیت بناهای نچسب امروز به خانه های حیاط مرکزی دیروز راببینم و بگویم دست مریزاد؟

چطور می شود ضوابط را تایید کرد در شهری که بخشی از شهروندانش به دلیل توسعه نا متوازن با کوله باری از تاریخ و فرهنگ مدفون می شوند در حصار بناهای قوطی کبریتی چند طبقه ی نچسب؟

 ما مقصریم

 همه ی معماران.

همه ی ما طراحان و مجریان محترم.

و همه ی ما شهرسازان و مهندسینی که لوح کیفیت و لیاقت می دهیم به خودمان.

در مرگ تاریخ و فرهنگ ما مسئولیم نه هیچ مالک و یا سازنده ای حتی!!!

به احترام  مسئولیت زیر پا گذاشته مان در آستانه روز معمار یک دقیقه سکوت!!!

یک دقیقه سکوت

روز معمار ایرانی نزدیک است و ما معماران مدهوش و غره به ضیافت می رویم. امروز برای نظارت ساختمانی در بافت خیابان تبریز قزوین رفتم. 

کوچه های باریک و پیچ در پیش که زیر چنگال توسعه نا متوازن و به نام نوسازی مدفون می شوند را کنار بگذاریم.

چگونه می توانم اشرافیت بناهای نچسب امروز به خانه های حیاط مرکزی دیروز راببینم و بگویم دست مریزاد؟

چطور می شود ضوابط را تایید کرد در شهری که بخشی از شهروندانش به دلیل توسعه نا متوازن با کوله باری از تاریخ و فرهنگ مدفون می شوند در حصار بناهای قوطی کبریتی چند طبقه ی نچسب؟

 ما مقصریم

 همه ی معماران.

همه ی ما طراحان و مجریان محترم.

و همه ی ما شهرسازان و مهندسینی که لوح کیفیت و لیاقت می دهیم به خودمان.

در مرگ تاریخ و فرهنگ ما مسئولیم نه هیچ مالک و یا سازنده ای حتی!!!

به احترام  مسئولیت زیر پا گذاشته مان در آستانه روز معمار یک دقیقه سکوت!!!

از ایمیل ها

آنها که می‌روند وطن‌فروش نیستند                                                                                     

آن‌هایی که می‌مانند عقب مانده نیستند.
آن‌هایی که می‌روند، نمی‌روند آن طرف که مشروب بخورند.
آنهایی که می‌مانند، نمانده‌اند که دینشان را حفظ کنند.
همه‌ی آنهایی که می‌روند سبز نیستند.
همه ی آن‌هایی که می‌مانند پرچم به دست ندارند.
آن‌هایی که می‌روند، یک ماه مانده به رفتنشان غمگین می‌شوند. یک هفته مانده می‌گریند و یک روز مانده به این فکر می کنند که ای کاش وطن جایی برای ماندن بود. و آن‌هایی که می‌مانند، می مانند تا شاید روزی وطن را جایی برای ماندن کنند